محبت بین اعضا

در ابتدای جلسه صحبت در خصوص روابط عمومی و ارتباط افراد با دیگر اعضای کنگره از جمله راهنما، مرزبان، دیگر رهجویان و غیره صورت گرفت. این موضوع از اهمیت بسیار بالایی برخوردار می باشد. ارتباط صمیمی با افراد لژیون و وجود محبت میان آنها یکی دیگر از راههای رسیدن به هدف می باشد.

کمک کردن و محبت میان اعضای کنگره و لژیون ها به مانند شروع جنگی میان دو ملت است، که علت جنگ اهمیتی نداشته و همه مردم دست در دست یکدیگر به مقابله با دشمن به پا می خیزند.

در ارتباط با معدود افرادی که در کنگره از اخلاق و معرفت کنگره ای برخوردار نیستند استاد چنین مثال زدند که اگر بنده با نگاه ریزبینانه به افراد کنگره و خصوصیات رفتار و عملکرد، آنها را محک زده و قضاوت میکردم، هرگز نمیتوانستم در کنگره باقی بمانم. امکان خطا کردن برای تمام انسانها وجود دارد. استاد جناب مهندس را مثال می زنند که: خود ایشان بارها و بارها از خطاهایی که از وی سر زده صحبت کردند. اما اگر زمانی از راهنمایی در کنگره نیز خطایی سر زد هرگز نباید اعمال نیک ایشان را فراموش کرده و کارنامه روشن او را با یک خطا سیاه کرد و کنگره را زیر سوال برد. تا زمانی که در جایگاه مخاطب خود قرار نگرفته اید هرگز او را قضاوت نکنید.

اگر از سمت شخص یا اشخاصی و یا یک مجموعه قدمی برای شما در بهبود مسیر زندگی تان برداشته شود هرگز نباید بی پاسخ مانده و در برخی موارد آن عمل نیک را وظیفه بر اشخاص و مجموعه دانست.

رفاقت یا برقرار کردن پیوند محبت با تمام اعضای کنگره ۶۰ برای تمامی افراد از واجبات در مسیر درست بوده و برای کامل به درمان رسیدن، از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. محبت و صمیمیت میان اعضای کنگره، خواست و رغبت رهجو برای ادامه راه و حضور مداوم و درمان و رهایی، از موثرترین عوامل به حساب میآیند. در زمان تشکیل جلسه لژیون تمام اعضا باید قبل از راهنما در جلسه حضور داشته باشند. با دیررسیدن، غیبت کردن و به صورت منقطع در جلسات حضور داشتن، هرگز نمیتوان به درمان درست و کامل رسید.

جناب آقای مهندس میفرمایند: بدترین و کم سواد ترین راهنمای کنگره ای از بهترین و باسواد ترین فرد بیرون از کنگره بالاتر است. زیرا راهنمایی که برای مثال ۵ کلاس سواد داشته ولی چندین نفر را تا پایان خط درمان همراهی کرده و به درستی آنان را به انتهای مسیر میرساند، نشان از رسیدن به بالاترین درجات شعور و معرفت، مدیریت، فرمان عقل، وقت شناسی و انجام مسئولیت رسیده است. گاهی اوقات هرگز نمیتوان سخنان بعضی از افرادی که دارای تحصیلات عالیه هستند را تحمل کرد. تحصیلات هرگز نشان از داشتن شعور و آگاهی انسان نیست.

اما در ارتباط با دستور جلسه (که چی؟!)؛ مبنای پرسشگری را در انسان ایجاد و تقویت میکند. زمانی که فردی هرگز سوالی نمیپرسد، بر دیگر افراد فرض است که او آگاه به تمام مطالب و مسائل بوده و پاسخ تمام سوالات را میداند، این حالت نشان از پایین بودن درجه شناخت و آگاهی در فرد می باشد که هرگز در ذهن او سوالی پیش نخواهد آمد.

این ابهام در اکثر افراد وجود دارد. که آیا سوال را بپرسم یا نه؟ استاد میفرمایند: قطعاً پرسش باید صورت گرفته و به جواب سوال دست پیدا کرد. بزرگترین خطا در انسان این است که در پرسش سوالات در ذهن خود تردید داشته باشد. اگر سوال مطرح نشود مشکل مرتبط به سوال هرگز برطرف نخواهد شد و بر جای خود باقی خواهد ماند. انسانها باید در چگونگی طرح سوال تفکر کرده تا اصل منظور و مفهوم کلی سوال را به مخاطب خود تفهیم کنند.

افرادی که به صورت منظم در جلسات لژیون و کنگره حضور نداشته و غیبت می کنند. به مرور زمان آداب و رسوم کنگره و لژیون را از یاد برده و اعمالی از آنان سر میزند که موجب اختلال در روند کار درمان دیگر رهجویان خواهد شد.

استاد فرمودند: زمانی که فرد در حالت خماری باشد هرگز این سوال را که چرا نباید مواد مصرف کنم؟ را از خود نمی پرسد و این نشان از آن است که قدرت فرمان شهر وجودی فراتر از اینهاست.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند: وقتی معاش نباشد معاد هم نخواهد بود.

به گفته سردار: همه چیز در تعادل ها آذین داده می شود.

البته گاهی اوقات میگوییم اگر گرسنه یافتن نباشیم سوالی پیش نمی آید. اصلی ترین ویژگی پیامبران و بزرگان ادیان پرسشگری و چرائی خواهی بوده است.

پرسش سوالاتی که در ذهن ما بوده و ایجاد توهمات مخرب میکنند که در اثر نادانی و ناآگاهی ما نسبت به پاسخ سوالات بوده است، از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بوده و به اعتقاد استاد سوال قطعاً باید پرسیده شود تا با رسیدن به جواب کامل و درست مشکل مرتبط بر آن سوال برطرف شود.

تهیه گزارش مسافر احسان

لژیون استاد زهرایی

برچسبها: محبت, کنگره60, که چی, درمان اعتیاد
کنگره 60 - درمان اعتیاد...